Η “μαγεία” του ραδιοφώνου

Καθισμένος στην αγαπημένη μου γωνιά, με μια κούπα ζεστό καφέ στο χέρι, η κουρτίνα να δίνει χώρο στην ομορφιά της φύσης να γεμίσει το δωμάτιο… και το αγαπημένο μου κομμάτι να φωτίζει με χαμόγελο το πρόσωπο μου.Αυτό είναι ευτυχία σκέφτηκα… Και άραγε θα μπορούσα να μιλάω για ευτυχία σε έναν κόσμο που δεν θα υπήρχε μουσική; Σε έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους που να παθιάζονται με την μουσική και τους ήχους, τις μελωδίες και τις «άγνωστες» φωνές πίσω από τα μικρόφωνα;

Εσύ λοιπόν που μπορεί να είχες την τύχη να μπεις και να συμμετέχεις ενεργά σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης που σπουδάζεις ή απλά της πόλης/περιοχής που κατοικείς μόνιμα, εσύ που ακούς ραδιοφωνικές εκπομπές για να ακούσεις τα αγαπημένα σου κομμάτια και να κάνεις τις δικές σου προσωπικές αφιερώσεις έχεις αναλογιστεί ένα τέτοιο θλιβερό κόσμο; Δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην σε ρωτήσω: «Τι θα έλεγες πως είναι για σένα ραδιόφωνο;»

Τυχαίνει να είμαι από τους ανθρώπους που αγαπούν αυτό το μέσο και θα προσπαθήσω να εκφράσω την δική μου άποψη στις επόμενες σειρές αυτού του κειμένου. Το ραδιόφωνο, φίλε μου, είναι τρόπος ζωής. Δεν ξέρω πως μεγάλωσες εσύ αλλά από τότε που θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου, είμαι δίπλα από ένα ραδιόφωνο ακούγοντας εκπομπές και τραγούδια συνέχεια. Ποιος μπορεί εξάλλου να ξεχάσει την εποχή με τις κασέτες; Τότε που περιμέναμε πώς και πώς να παίξει ένα κομμάτι και παρακαλούσαμε να μην μιλήσει η φωνή πίσω από το μικρόφωνο για να το ηχογραφήσουμε ανενόχλητοι; Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να βλέπει τηλεόραση και να ονειρεύεται, αλλά ακόμα βλέπω τα αστέρια και το μυαλό μου ταξιδεύει μέσα από αφιερώσεις. Θα ξεκινήσω λέγοντας το πιο απλό παράδειγμα: έχεις ακούσει ποτέ μια εκπομπή χωρίς να γνωρίζεις πως είναι αυτός που την κάνει;

Να προσπαθείς να φανταστείς μέσα από την χροιά της φωνής του να φανταστείς το πρόσωπο του αλλά και τις εκφράσεις του πίσω από το μικρόφωνο κάθε φορά που βάζει -εκείνο-  το αγαπημένο σου κομμάτι; Μα η μαγεία του δεν σταματά πίσω από τον άγνωστο ομιλητή αλλά συνεχίζεται όταν αντιλαμβάνεσαι πως πραγματικά δεν σε νοιάζει πώς είναι αυτός που μιλάει, αν είναι ψηλός-κοντός με μαλλιά ή χωρίς… η φωνή του και τα λόγια του σε απορροφούν τόσο που είναι σαν να τον ξέρεις χρόνια. Και έτσι δειλά και ανώριμα ερωτεύεσαι αυτή την φωνή και η φαντασία σου μεγαλουργεί με συνοδεία την μουσική. Το ραδιόφωνο σου αφήνει λοιπόν το περιθώριο να φανταστείς, να ονειρευτείς, να κοιτάξεις κάποιον ή κάποια στα μάτια και να νιώσεις ένα συναίσθημα αλλιώτικο από τα άλλα, να αφήσεις το βλέμμα σου να χαθεί και να χορεύει στο ρυθμό της μουσικής.

Το ραδιόφωνο είναι σαν την οικογένεια. Μπορεί να μην είναι κοντά σου αλλά με τρόπο μαγικό μηδενίζει τις αποστάσεις και εσύ φέρνεις στο νου πρόσωπα που αγαπάς μέσα από νότες, στίχους και μουσικές. Για κάποιους μπορεί να φαίνονται ασήμαντα όλα αυτά αλλά πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου σε αυτό: ¨είναι τα μικρά πράγματα στην ζωή που την κάνουν ωραία¨. Το ραδιόφωνο είναι μαγεία.

Δεν ξέρω αν σε κάλυψα αλλά κάπου εδώ ο καφές μου τελείωσε και το φεγγάρι παίρνει την σκυτάλη στην ομορφιά του ουρανού και με φωνάζει να το συνοδέψω μουσικά… Θα ήθελα πολύ να ακούσω την δική σου γνώμη, φίλε αναγνώστη, την δική σου εμπειρία και τα όποια σχόλια. Κλείσε τα μάτια και σκέψου… μπορείς να φανταστείς την ζωή χωρίς ραδιόφωνο; Σ αφήνω… το ραδιόφωνο με καλεί!

Στέφανος Κραμπουκούκης.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...